نصیحت سید...سید...!با تکیه بر خداوند,دنیا را مرکب خود کن و بر او سوار شو که جای ماندن نیست و مگذار که او بر تو سوار شود، که سنگینی آن سرانجام،ترا از پای در خواهد آورد. ...


سید...!خدا را بخوان که او ترا می خواند،پس در فکر سفر و جمع آوری توشه باش،اما نه از مال دنیا که آن برای تو وسیله ای بیش نمی باشد،بلکه با عبادت،احسان، سخاوتمندی،جوانمردی،دوستی با دوستان و عدالت با دشمنان خدا،دوری از شر و زشتی ها،بی نیازی از مردم،محتاج خدا بودن و بهتر از همه،صلوات بر پیامبر اکرم و اهل بیت عصمت و طهارت که سبک ترین و با ارزشمندترین توشه هاست.

سید...!از خدا کمک بخواه که امانت مردم،امانت خداست و هر دو را باید با اخلاص و بدون غش تحویل دهی؛پس در حفظ اعضاء و جوارح ات بکوش تا نزد نقادان دو عالم، رسوا نگردی،چون تاریکی این دنیا،همانا سیه روزی آن دنیاست.

سید...!تو غفلت می کنی،خدا با تو مدارا و بدان که گذشته ها گذشت و اکنون وقت را غنیمت شمار و قرب الهی را با طلب مغفرت پیشه کن که آینده بسیار دور است و شاید که هرگز به آن نرسی.

سید...!دنیا برای تو ساخته شد نه تو برای دنیا و از آن باید به عنوان وسیله و دست آویز استفاده کنی و به قدر توان خود حتی بیشتر،توشه ای برای عالم آخرت ذخیره سازی.

سید...!در همه حال به فکر رفتن باش،چون خود نیامدی که خود باز گردی.

سید...!قبل از این که فشار قبر،بدنت را پاره پاره کند و غذایی برای جانوران گردی با مهیا شدن برای عبادت پروردگارت در هر حالی،همه را ذوب کن تا ضرر و زیان دو عالم نصیب ات نشود.

سید...!غفلت یعنی همراهی با شیطان و علاج اش ذکر خداست و ذکر خدا برای تو یعنی بیعت خود با امام خمینی و تو بدان که غیر از این بر تو حرام است،حرام.آتش است،آتش و ذلت است،ذلت.

سید...!همانند زاهدان احمق اشتباه نکن و بدان عبادت،تنها برپایی نماز نیست؛بلکه جزیی از آن می باشد.همه کارها برایت عبادت خواهد بود،کار کردن،دستگیری نمودن،خوابیدن،راه رفتن،نشستن و بر خواستن،جهاد در راه خدا و فراگیری علم.

سید...!هشیار باش تا پشیمان نگردی،چون بازگشت به گذشته،امری محال است.پس بیدار باش تا آینده ات تباه نگردد.

سید...!دوستان آن عالم را باید از این دنیا برگزینی, پس با دوستان خدا انس و الفت پیشه کن تا زمان دستگیری دست ات را بگیرند.

(روحانی شهید سید محمد رضوی جمالی)

 

پی نوشت1: یا حَىُّ یا قَیُّومُ...یا غافِرَ الذَّنْبِ...یا قابِلَ التَّوْبِ...یا عَظیمَ الْمَنِّ...یا قَدیمَ الاْحسانِ.... اى بردبار، اى بزرگوار...اى زنده و اى پاینده...اى آمرزنده گناه...اى پذیرنده توبه...اى بزرگ نعمت...اى دیرینه احسان... اَیْنَ فَرَجُکَ الْقَریبُ.... اَیْنَ غِیاثُکَ السَّریعُ... کجاست گشایش نزدیکت؟ ،کجاست فریادرسى فوری ات؟..... اَیْنَ رَحْمَتُکَ الْواسِعَهُ.... اَیْنَ عَطایاکَ الْفاضِلَهُ... اَیْنَ مَواهِبُکَ الْهَنیئَهُ... اَیْنَ اِحْسانُکَ الْقَدیمُ.... اَیْنَ کَرَمُکَ یا کَریمُ ...کجاست احسان دیرینه‌ات؟... کجاست کرم ات؟...اى کریم...یا راحِمَ الْعَبَراتِ...یا مُقیلَ الْعَثَراتِ...یا کاشِفَ الْکُرُباتِ...یا وَلِیَ‏ الْحَسَناتِ...ای رحم کننده بر اشکها...ای نادیده‏گیر لغزشها...ای برطرف کننده ناراحتیها...ای بدست دارنده‏ نیکی ها...

پی نوشت2:بخت امسال چه با من یار است،عطش ات را عطش ام غمخوار است،به فدای لب عطشان حسین (ع)،اولین ذکر پس از افطار است...السلام علیک یا اباعبدااله(ع)...

پی نوشت برای دایی:از اینکه عشق ناب منی،عشق می کنم بهترینم...دعایم کن دایی محمدرضایم....نگاهم کن مهربانم....